De eerste keer dat ik een yin yoga-les binnenliep dacht ik vooral: allemachtig, waar ben ik nou weer beland.

Ik was ongeveer de enige man in een verder volle zaal. Toch een andere sfeer dan de voetbalkantine die ik normaal na een training gewend was 😄 Dus ergens dacht ik ook gewoon: wat doe ik hier? En misschien was juist die weerstand wel interessant.

Want vijf minuten stil in een houding liggen klinkt vrij passief. Bijna soft. Maar juist dan merk je hoe lastig het eigenlijk is om gewoon even stil te blijven. Hoe lawaaierig het kan zijn in je hoofd als je even niks doet. Gedachten, onrust, een vergadering van drie jaar geleden die ineens weer langskomt. Wat hielp: het voelde totaal niet zweverig. Goede sfeer, toegankelijke mensen en vooral weinig pretentie. Dat maakte het makkelijker om door die eerste weerstand heen te komen. Ik weet eerlijk gezegd nog steeds niet precies hoe het werkt. Maar als het werkt, werkt het!

Grappig genoeg merk ik nu hetzelfde met hardlopen. Ik gebruik mijn sporthorloge tegenwoordig niet meer om harder te pushen, maar juist om mezelf af te remmen. En daardoor loop ik verder, herstel ik beter en heb ik er meer plezier in. Blijkbaar werkt niet alles in het leven via harder.