In één van mijn eerste bijbanen werkte ik in een sigarettenwinkeltje.

Mijn mentaliteit was simpel: gewoon werken, niet zeuren. En als ik af en toe een gratis of goedkoop pakje sigaretten mee kon krijgen, vond ik dat toen vooral mooi meegenomen. Aan de buitenkant functioneerde ik prima. Maar echt betrokken was ik niet. Ik had vragen, maar voelde niet echt de vrijheid om ze te stellen. Dus deed ik wat veel mensen doen: uitvoeren, aanpassen en vooral niet te veel vragen. Lange tijd dacht ik dat dit gewoon was hoe werk werkte.

Pas veel later begon ik te begrijpen hoeveel invloed zo’n vroege ervaring kan hebben. Niet alleen op hoe je werkt, maar ook op wat je als normaal gaat zien. Hoe makkelijk je kunt gaan denken dat afstand, aanpassen of je mond houden er nu eenmaal bij hoort. Misschien is dat ook waarom ik later steeds scherper begon te zien hoe bepaalde patronen zich kunnen herhalen, bij mezelf én bij anderen. Dit is natuurlijk maar één mogelijke onderstroom, maar wel één die ik regelmatig terugzie: medewerkers die ergens wel voelen dat ze niet echt aanhaken, maar het niet benoemen. Managers die oprecht meer eigenaarschap willen zien, terwijl medewerkers zich juist verder terugtrekken. Twee kanten die elkaar soms voorbijlopen, niet omdat iemand het verkeerd bedoelt, maar omdat veiligheid, richting en transparantie onvoldoende voelbaar zijn.

Can do mentaliteit blijft waardevol. Hard werken ook. Maar zonder helderheid over waar je samen naartoe werkt, zonder ruimte voor vragen en zonder echte emotionele binding, blijft er op termijn vaak vooral drukte over. Veel beweging aan de buitenkant, terwijl mensen van binnen langzaam afhaken. Niet omdat mensen per se tekortschieten, maar omdat onderstromen soms al veel langer spelen voordat ze echt zichtbaar worden.

Juist daar zit voor mij vaak het echte gesprek. Niet alleen over gedrag aan de oppervlakte, maar over wat daaronder meespeelt. Dat is ook precies waar ik met Slow Forward op werk, met individuele professionals, managers en teams. Want zodra bepaalde onderstromen beter bespreekbaar worden, ontstaat er vaak ook weer ruimte voor beweging, eigenaarschap en richting.

Merk je dat dit speelt, bij jezelf of binnen je organisatie? Dan kijk ik graag met je mee. www.slow-forward.nl

PS: Roken doe ik inmiddels niet meer. En ik ben ook een stuk kritischer geworden op de omgevingen waarin ik mijn tijd doorbreng.🙂