“We hebben vrijwel geen ziekteverzuim. En juist daarom wil ik nú iets doen.”

Dat zei een operationeel directeur tegen me deze week, naar aanleiding van mijn vorige LinkedIn-post. Geen uitval, geen grote problemen, maar hij zag wel iets verschuiven. Mensen die blijven leveren, maar elkaar minder opzoeken. Afstemming die sneller en vaker digitaal gaat. Iedereen meer in z’n eigen bubbel.

En ja, AI helpt. Het maakt werk efficiënter en sneller. Maar het haalt ook iets weg. Minder echt contact, minder vertraging, minder zicht op wat er speelt. En als niemand stilvalt, lijkt het alsof het goed gaat, terwijl je het als organisatie eigenlijk niet meer zeker weet. Wat ik sterk vond, is dat ze hier niet pas naar willen kijken als het misgaat. Niet achteraf repareren, maar preventief ruimte maken voor gesprek en begeleiding.

Dat is precies waar ik met Slow Forward werk. Met professionals, teams en organisaties die voelen dat er iets schuurt, nog voordat het vastloopt. Vaak begint dat gewoon met een goed gesprek, soms letterlijk buiten, om weer scherp te krijgen wat er speelt. Hoe eerder je erbij bent, hoe minder je later hoeft te repareren