"Ja, maar dat gesprek heb ik al drie keer gevoerd."

Die zin hoor ik regelmatig in coaching. Van mensen die hun grens hebben uitgelegd, feedback hebben gegeven, nog een kans hebben gegeven. En nog één.

Toch blijven ze. Alsof een goede grens altijd betekent dat je blijft en het gesprek blijft aangaan. Dat is niet zo.

Een grens zonder consequentie is als een fietsverbod in een straat waar nooit wordt gehandhaafd. Iedereen fietst er gewoon doorheen. Mensen met goede intenties houden zich er misschien aan. De rest niet.

Zo werkt het ook met grenzen. Als jij zelf niet bereid bent om uiteindelijk ook de consequentie te dragen, voelt de ander dat. Misschien niet meteen, misschien niet uitgesproken. Sommige mensen zijn heel goed in het benutten van die ruimte.

Dan is de vraag niet meer of je je laat misbruiken. De vraag is of je al die tijd een reden aan het verzinnen was om de consequentie te vermijden.

Vaak is het patroon ouder dan de situatie. Iemand die al jaren de harmonie bewaart, zich aanpast en denkt: laat ik het nog één keer proberen.

Misschien is weggaan helemaal geen mislukking of vermijding. Misschien is het de eerste keer dat je serieus neemt wat je eigenlijk al veel langer weet.

www.slow-forward.nl