"𝗜𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗱𝗮𝗮𝗿 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗲𝗹 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗵𝗼𝗼𝗿."

Ik hoor het steeds vaker om me heen. In gesprekken met vrienden, op LinkedIn, maar ook bij coaches. Geen oordeel hebben lijkt soms bijna de heilige graal van een goed gesprek. Je wilt natuurlijk niet in projectie of tegenoverdracht belanden en vervolgens jouw eigen verhaal bij de ander neerleggen. Dat is zo ongeveer doodzonde nummer één. Maar soms wordt het oordeelloos zijn bijna militant. Dan volgen er zestien neutrale vragen, terwijl je allang voelt dat de ander natuurlijk wél iets denkt of voelt.

Dan komen we al snel in de definitiediscussie. Is het een oordeel, een veroordeling, een aanname of een mening? Volgens mij vertroebelt dat waar het echt om gaat. We nemen namelijk altijd onszelf mee het gesprek in: onze normen, waarden, ervaringen, conditioneringen en reacties. De kunst zit voor mij niet in doen alsof die er niet zijn, maar in herkennen wat van jou is zonder het tot waarheid over de ander te maken. Soms is het ook gewoon nodig om te zeggen dat iets niet oké is. Grensoverschrijdend gedrag bijvoorbeeld. Of een situatie waarvan je denkt: dit is gewoon klote. Dan koste wat het kost blijven hangen in neutrale vragen noem je misschien oordeelloos. Maar in mijn ogen is het soms vaker vermijding. Vermijding van positie innemen, juist omdat dat spannend kan zijn.

Daar komt voor mij nog iets bij. We vragen van een coachee vaak authenticiteit. Dat iemand zich laat zien, zegt wat er echt speelt. Maar dat ontstaat makkelijker wanneer degene tegenover je dat zelf ook durft. Als jij geforceerd neutraal blijft, voelt de ander dat ook. Als jij zorgvuldig iets van jezelf durft te laten zien, kan dat juist ruimte geven aan de ander om opener te worden. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik met een neutraal framework op twee benen zit te praten. Ik wil tegenover een mens zitten. Iemand die zichzelf goed genoeg kent om te weten wat van hem is, maar ook niet bang is om zichzelf af en toe in het gesprek te laten zien.

Goede coaching zit voor mij daarom niet in geen oordeel hebben. Het zit in weten wat jij meebrengt, daar verantwoordelijkheid voor nemen en voorkomen dat jouw perspectief de waarheid van de ander wordt.

Ik ben misschien wat stellig in deze post. Maar goed, het is geen oordeel hoor. 😉

www.slow-forward.nl