Je fietst naar huis na een werkdag.

Ergens onderweg begint de vergadering van die middag zich opnieuw af te spelen. Niet de hele vergadering. Alleen dat ene moment waarop je vastliep. Je hoort weer wat er werd gezegd. Bedenkt opnieuw wat je had kunnen antwoorden. Welke vraag je nog had willen stellen. Alle scenario's komen nog een keer voorbij. Zonder dat je het doorhebt, trap je harder. Ineens schrik je op. Je bent een kilometer verder en hebt geen idee hoe je daar bent gekomen.

Dat beeld zie ik regelmatig terug in mijn werk met coachees en ik weet zelf ook hoe het voelt. Tijdens de vergadering blijf je professioneel. Je reageert rustig. Laat de ander uitpraten. Probeert je emoties onder controle te houden. En begrijp me niet verkeerd: professionaliteit is belangrijk. Niet alles wat je denkt hoeft uitgesproken te worden. Niet iedere frustratie hoeft meteen op tafel. Maar soms verwarren we professionaliteit met jezelf inhouden en emoties onderdrukken. Met je aanpassen. Met een grens niet benoemen. Met iets laten passeren terwijl het eigenlijk aan je blijft trekken.

Op de fiets neemt je hoofd het gesprek opnieuw over. "Waarom zei ik daar niets van? Waarom liet ik dat gebeuren?" Later op de dag ga je sporten. Hardlopen. Even je hoofd leegmaken. En vaak helpt dat ook. Maar mensen lopen zelden vast omdat ze één keer iets wegdrukken. Veel vaker zie ik mensen die dat ongemerkt maanden of zelfs jaren achter elkaar doen. Dan gaat het allang niet meer over die ene vergadering. Dan gaat het over alle momenten waarop je professioneel bleef, terwijl je eigenlijk iets anders voelde.

Tot iemand op een dag zegt: "Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat ik zelf wil."

www.slow-forward.nl