Ik had niet verwacht dat zichtbaar worden op LinkedIn me zoveel weerstand zou geven.

Je wilt je verhaal vertellen. Laten zien waar je voor staat. Bouwen aan je bedrijf. Dat verlangen is er zeker. Maar tegelijkertijd is er ook een deel in mezelf dat daar helemaal geen zin in heeft. Doe maar niet. Steek je kop niet boven het maaiveld uit. Houd het lekker veilig.

Die twee, soms conflicterende, verlangens zie ik ook vaak terug in coaching. Mensen weten diep van binnen meestal best waar ze naar verlangen. Een andere baan. Een grens stellen. Een keuze maken om ergens van weg te gaan. Maar vervolgens gaat de ratio aan het werk. Allerlei goede redenen waarom het nu niet kan worden bedacht. Waarom het verstandiger is om nog even te wachten. Alsof de ratio het hart probeert te overtuigen dat het iets anders moet willen. Ik zou geen goede coach zijn als ik dat bij mezelf niet zou herkennen op bepaalde vlakken.

Dus heb ik op een gegeven moment met mezelf afgesproken: gewoon publiceren. Ook als ik twijfel. Ook als ik geen zin heb. Je kunt eindeloos praten over angst of weerstand. Begrijpen waar die weerstand vandaan komt om zichtbaar te zijn. Er van alles over willen weten. Maar op een gegeven moment moet je ook gewoon in mijn geval op 'Plaatsen' drukken. En daarna weer. En nog een keer.

En wat ik ondertussen merk en ergens ook wel had gehoopt, is dat er gesprekken op gang komen en coachees mij bereiken. Met mensen die er iets herkennen. Met professionals die zeggen: dit speelt bij mij. Met organisaties die vragen stellen en hulp nodig hebben en dat is echt gaaf om te merken.

Betekent dat dat de weerstand nu helemaal weg is? Zeker niet. Dus we hebben nog veel te plaatsen.

Want verandering zit soms ook gewoon in het doen.

www.slow-forward.nl