Ooit hoorde ik iemand zeggen dat een goede manager lui is.

Ik moest er altijd om lachen. Toen ik zelf teams aanstuurde voelde dat zelden als een luie baan. De leidinggevenden om me heen waren meestal ook allesbehalve lui. Ze waren druk. Vergaderingen, updates, targets, brandjes blussen. Altijd bezig.

Pas later begon ik te begrijpen wat ermee bedoeld werd. Want druk zijn is niet hetzelfde als effectief zijn. Soms wist ik eigenlijk best wat aandacht nodig had. Een team dat niet lekker liep. Een stakeholder waarbij de samenwerking al lange tijd niet goed liep. Een medewerker die vastliep. Maar ondertussen draaide het werk gewoon door en vroeg de omgeving vooral om resultaten op de korte termijn. En toch bleven juist die dingen vaak liggen. Niet omdat ze onzichtbaar waren. Integendeel. Iedereen wist meestal precies waar het over ging.

Inmiddels zie ik iets vergelijkbaars terug in coaching. Niet alleen bij leidinggevenden, maar ook bij professionals. Mensen die hard werken, veel verantwoordelijkheid dragen en hun agenda vol hebben. Vaak hoeft niemand je te vertellen waar het schuurt. Dat weet je meestal zelf ook wel. Het gesprek dat gevoerd moet worden. De keuze die al veel langer op tafel ligt. De spanning die iedereen voelt, maar waar niemand echt naartoe beweegt.

Als we echt even stilstaan, weten we vaak best wat aandacht nodig heeft. Daar zijn we slim genoeg voor. Maar ernaar handelen vraagt iets anders. Want zodra je het echt aankijkt, zul je misschien keuzes moeten maken. Een gesprek moeten voeren. Een grens moeten stellen. Of moeten erkennen dat iets al langer niet werkt.

Misschien is dat wat er bedoeld wordt met die opmerking dat een goede manager lui is. Niet dat hij minder doet, maar dat hij rustig genoeg durft te worden om te zien wat er werkelijk nodig is. En moedig genoeg om daarnaar te handelen, ook als de druk om op korte termijn te leveren groot is.ier om een tekst te typen.